Thailand is de grootste producent van natuurrubber ter wereld en levert ongeveer een derde van de mondiale productie; in de EU-benchmark is het ingedeeld in de categorie laag risico. Voor bandenfabrikanten en importeurs van rubberwaren is dat een echte procedurele verlichting, want het traceerbaarheidsprobleem van rubber, beschreven in de rubbergids, is verder het lastigste van de branche. Deze pagina behandelt wat artikel 13 u oplevert bij Thaise levering en waar de categorie u door de vingers kan glippen.
Laag risico toegepast op een keten die voor negentig procent uit kleine landbouwers bestaat
Thaise rubber is overwegend afkomstig van kleine landbouwers, ongeveer negentig procent van de productie, op percelen van enkele hectare in de zuidelijke provincies en, in toenemende mate, in het noordoosten. Onder artikel 13 slaat rubber van zuiver Thaise oorsprong de formele risicobeoordeling en de beperkingsstappen over en geldt een inspectiepercentage van 1 %. Onaangeroerd blijft de dataplicht: de DDS draagt nog steeds de geolocatie van elk bijdragend perceel, en voor rubber betekent dat bestanden met duizenden punten van kleine landbouwers per zending. Laag risico bespaart u de analyse, niet de verzameling.
Institutionele ondersteuning: beter dan de meeste herkomsten
Thailand heeft een voorsprong op het verzamelingsprobleem. De Rubber Authority of Thailand registreert de telers landelijk en breidt de registratie sinds de vaststelling van de EUDR uit naar kartering op perceelniveau voor de op de EU gerichte levering, naast brancheplatforms van de grote verwerkers. Thaise crumb-rubberfabrieken behoorden wereldwijd tot de eerste die met volledige perceelbestanden verscheepten. Het praktische gevolg: vraag bij uw verwerker het perceelbestand van het verzamelgebied per zending op en verwacht een bruikbaar antwoord, en valideer het GeoJSON vervolgens zelf, want bestanden van deze omvang bevatten betrouwbaar dubbele punten en als tekenreeks getypeerde oppervlakten.
Waar de categorie laag risico lek raakt
Twee stromen kunnen uw rechtsgrond op grond van artikel 13 onopgemerkt tenietdoen. Ten eerste importeren Thaise verwerkers grondstof (cup lump) uit buurlanden wanneer het binnenlandse aanbod krap is. Materiaal uit Laos blijft in de categorie laag risico, maar Cambodjaans materiaal is normaal risico, en Myanmar valt in de categorie hoog risico: zodra daarvan iets in uw zending wordt bijgemengd, eindigt het vereenvoudigde traject, en in het geval van Myanmar stijgt de blootstelling sterk. Ten tweede de binnenlandse uitbreiding: nieuwe rubber in het noordoosten en het noorden is van oudsher doorgedrongen tot bosranden, zodat een perceelbestand met recentere aanplant een screeningdoorloop tegen de peildatum 2020 verdient, ook al kent het land een laag risico. Uw dossier op grond van artikel 13 moet daarom twee zaken uitdrukkelijk documenteren: het grondstofinkoopbeleid van de verwerker met invoeraangiften en een coördinatencontrole die bevestigt dat elk perceel binnen Thailand ligt.
Proces voor kopers van Thaise rubber
- Leg contractueel het perceelbestand van het verzamelgebied per zending vast en benut de RAOT-registratie waar de verwerker die inzet.
- Controleer dat alle punten binnen Thailand liggen en bevraag de grensoverschrijdende materiaalinname van de verwerker.
- Screen het bestand tegen de peildatum; een schone doorloop is de kern van uw motiveringsnotitie op grond van artikel 13.
- Dien de DDS in met het volledige perceelbestand en bewaar alles vijf jaar lang.
Dezelfde mechaniek van laag risico met andere vermengingsvalkuilen geldt voor Vietnamese koffie en Ghanese cacao; voor de variant met normaal risico bij het screenen van boomteelten op grote schaal, zie palmolie uit Maleisië.